دوران مصر باستان

تاریخچه استفاده از صندلی طبق شواهد باقی مانده به اوایل دوران پویایی مصر ( حدود ۳۱۰۰ سال قبل از میلاد مسیح) بر میگردد. روی آنها با پارچه یا چرم پوشانده می شد و از چوب های تراشیده شده ساخته می شدند. ارتفاع آنها بسیار کمتر از صندلی های معمول امروزی بودند و نشیمن صندلی ها گاهی فقط ۲۵ سانتی متر از سطح زمین فاصله داشتند. در مصر باستان صندلی ها از چوب آبنوس یا عاج فیل به صورت تراشیده شده و طلاکاری شده ساخته می شدند.

شرق آسیا

اولین تصاویر از صندلی ها در چین، مربوط به نقاشی های دیواری بودایی قرن ششم است، اما نشستن بر روی صندلی در آن زمان نادر بوده است. رواج استفاده از صندلی ها در چین تا قرن دوازدهم به طول انجامید. پژوهشگران بر روی دلایل پذیرش صندلی در چین، اختلاف نظر دارند. رایج ترین نظریه ها بر این امر دلالت دارد که، صندلی ها توسط مبلغان مسیحی در قرن هفتم و یا از هندوستان به عنوان مبلمان رهبانی بودایی، به چینی ها معرفی شده است.

اروپا

در اروپا، استفاده رایج از صندلی را باید مدیون دوران رنسانس دانست، زیرا در آن ایام استفاده از صندلی از انحصار دولت خارج شد و به عنوان یک مبلمان استاندارد برای کسانی که توانایی خرید آن را داشتند، تبدیل گردید. زمانی که صندلی از انحصار دولت خارج شد، استفاده از آن به سرعت در میان مردم رایج شد. تقریباً صندلی هر چند سال یکبار تغییر می کرد تا نشان دهنده مد روز باشد. قرن بیستم شاهد استفاده روز افزون فناوری در ساخت صندلی با مواردی از قبیل صندلی های تاشو تمام فلزی، صندلی های پایه فلزی، صندلی های مخصوص خواب، صندلی های پلاستیکی، و صندلی های ارگونومیک است. جنبش مدرن در دهه ۱۹۶۰ میلادی منجر به تولید فرم های جدیدی از صندلی شد که شامل صندلی پروانه ای، صندلی تخم مرغی شکل و پاف ها گردید. همچنین اولین صندلی های پلاستیکی تواید انبوده شده در سال ۱۹۶معرفی گردید. پیشرفت های فنی منجر به تولید تخته چندلایی و در نتیجه تولید صندلی های چندلایه چوبی و همچنین صندلی های ساخته شده از چرم و پلیمر شد. فناوری مکانیکی گنجانده شده در صندلی ها، منجر به تولید صندلی های قابل تنظیم به ویژه برای استفاده در دفاتر اداری شد. موتورهای تعبیه شده بر روی صندلی ها، منجر به ساخت صندلی های مخصوص ماساژ گردید.